Jakoś to wszystko się toczy swoim torem, czasem mam wrażenie , że bez mojego specjalnego zaangażowania.  Dzień za dniem , godzina za godziną…

Monotonia.. może i nawet nuda.

Blog leży odłogiem, wszystko leży rzucone kąt, nic mnie nie pochłania, jak kiedyś, nic nie jest w stanie odebrać mi „rozumu”, czuję się wyjałowiona. I im bardziej powtarzam sobie , że ehh może jutro coś zacznę, ehh może by tak .. i nic , zero działania.

Z rzeczy powszednich, to wczoraj odebrałam którąś już tam przesyłkę nie do mnie , hymn geniusza nie trzeba , że to kolejny zakup rzeczonego – zakazany zakup, czyli kochane to była prawdziwa okazja – tak oto znów wzbogacił się o kolejny obiektyw , a przecież niby oszczędzamy. No tak nie będę mu odmawiać pasji, blokować zainteresowań, których Mi ostatnio brak  – drażni mnie ten stan.

A poza tym to doświadczyłam , niedawno uczucia jednoczesnej ulgi i tzw kłucia , bo przecież nie znamy dnia ani godziny , obydwoje się zdecydowaliśmy, ja oczywiście pełna obaw, że nie jestem gotowa, że sobie nie poradzę, i same tam takie pesymyśli bezsensowne  ( a może jednak nie do końca takie bez sensu). No i jak przychodzi ten dzień to jest takie uffff ogromne i kłucie w środku i weź się tu jakoś odnajdź kobieto.